بنیاد ملاله (Malala Fund) در اعلامیه‌ای خواستار توقف اجباری و گسترده‌ی مهاجران اهل افغانستان از کشور ایران شد.
رخشانه: اين نهاد امروز (پنج‌شنبه، ۲۶ سرطان) با نشر اعلامیه‌ای گفته دولت ایران در هفته‌های اخیر بیش از ۲۵۰ هزار مهاجر اهل افغانستان را اخراج کرده است.
بنیاد ملاله گفته است که ناظران حقوق بشر اخراج مهاجران اهل افغانستان از ایران را یکی از بزرگترین اخراج‌های گسترده در تاریخ مدرن نامیده‌اند.
در اعلامیه آمده است: «در میان کسانی که به کشورشان بازگردانده می‌شوند، هزاران زن و دختر وجود دارند که بسیاری از آنها سال‌ها، دهه‌ها در ایران زندگی کرده و در حالی به افغانستان تحت کنترل طالبان بازگردانده می‌شوند که این گروه آنها را از تحصیل، کار، آزادی حرکت و امنیت محروم کرده است.»
بنیاد ملاله تصمیم دولت ایران برای اخراج اجباری ده‌ها هزار مهاجر اهل افغانستان را «یک اقدام آسیب‌رسان مستقیم» دانسته و گفته بسیاری از کسانی که اخراج می‌شوند، زندگی، خانواده و جوامعی را در تبعید ساخته‌اند.
این بنیاد افزوده زنان و دخترانی که در میان مهاجران از ایران اخراج می‌شوند، حقوق‌شان در رژیم گروه طالبان از بین رفته و هرگونه فرصتی برای بازسازی آینده‌شان از سوی این گروه سلب می‌شود.
بنابر اعلامیه‌ی بنیاد ملاله، تعدادی از فعالان حقوق بشر، فعالان حقوق زن و زنان معترض نیز در بین زنان اخراج شده از ایران قرار دارند که این امر آنها را در معرض خطر فوری بازداشت، شکنجه، زندان، آزار جنسی و سایر سوءاستفاده‌های جدی قرار می‌دهد.
بنیاد ملاله، اخراج مهاجران اهل افغانستان به‌ویژه مدافعان حقوق بشر و زنان معترض را خلاف اصول بین‌المللی پناهندگان دانسته و آن را بی‌توجهی آشکار به کرامت انسانی و همبستگی جهانی دانسته است.
این بنیاد با اشاره به دمای هوا در مرز اسلام قلعه‌ی هرات گفته است که مهاجران اخراج شده از ایران، به‌دلیل گرما و خستگی از حال می‌روند و در نهایت به یکی از شدیدترین بحران‌های حقوق بشری جهان گرفتار می‌شوند.
سحر حلیم‌زی، مدیر ارشد ابتکار بنیاد ملاله در افغانستان گفته است که «اخراج مهاجران خشونت‌آمیز و بی‌رحمانه است. خانواده‌ها به زور از هم پاشیده می‌شوند. زنان و دختران در گرمای غیرقابل تحمل، بدون سرپناه، بدون حمایت و بدون طی مراحل قانونی، از مرزها رانده می‌شوند. این اقدام باید فورا متوقف شود.»
بنیاد ملاله، گفته که عفو بین‌الملل اخراج مهاجران اهل افغانستان از ایران و پاکستان را نقض گسترده‌ی اصل عدم بازگشت پناهندگان تحت هر دو میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR) و کنوانسیون پناهندگان ۱۹۵۱ توصیف کرده است.
این بنیاد از جامعه‌ی جهانی خواستار توقف فوری بازگشت‌های اجباری شده و بر افزایش پاسخگویی قانونی، از جمله تدوین آپارتاید جنسیتی به عنوان یک جرم تحت قوانین بین‌المللی، تاکید کرده‌اند.
بنیاد ملاله، اخراج اجباری مهاجران اهل افغانستان از ایران و پاکستان را نه‌تنها یک بحران مرزی بلکه یک شکست اخلاقی دانسته است.
