«مردم همواره می‌گویند من از صندلی‌ام بلند نشدم چون خسته بودم. این درست نیست. من جسما خسته نبودم یا دست‌کم خستگی من بیشتر از خستگی معمولی در پایان یک روز کاری نبود. من پیر هم نبودم، اگر چه عده‌ای قیافه پیرسالی من را در ذهن دارند. من چهل و دو سال داشتم. نه! من فقط از یک چیز خسته بودم،...

نشست دوحه بدون نتیجه‌گیری مشخص پایان یافت. با آن که زنان افغانستان در گفت‌‌وگوها حضور نداشتند؛ اما نشانه‌های زیادی وجود دارد که زنان برنده و طالبان بازنده اصلی این نشست بودند. به روایت دیپلمات‌های امریکایی با آن که نمایندگان کشورهای همسایه افغانستان خواهان تعامل با طالبان بودند اما؛ هیچکدام موضوع به رسمیت‌شناسی این گروه را مطرح نکردند.

مبارزه برای حقوق زنان در هیچ‌جایی به اندازه افغانستان واقعی، ملموس و معنادار نیست. «زن‌بودن» هم آشکارا مبنای تبعیض و نابرابری است و هم سرچشمه نیروی عدالت‌خواهی  که تن به وضع موجود نمی‌دهد و برای تحقق برابری انسانی ایستادگی می‌کند.  

این روزها در افغانستان «زن‌بودن» به جرم سنگینی بدل شده است. رؤیای نسلی در حال نابود شدن است. بغض گلوی همه را می‌فشارد. بیداد و ستمگری نه استثنا که قاعده است