بخش آسیایی نهاد زنان سازمان ملل متحد (UN Women AsiaPacific) گفته است که خاموش کردن صدای خبرنگاران زن به معنی خاموش کردن صدای تمامی زنان است.
رخشانه: اين نهاد به تازگی در بیانیه‌ای خواستار حمایت از خبرنگاران زن و حفاظت از حقوق آن‌ها شده است.
سازمان ملل گفته خبرنگاران زن همچنان با خشونت فیزیکی، آزار و پیگرد حقوقی، آسیب‌های روانی و کارزارهای آنلاین با هدف بی‌اعتبار ساختن گزارش‌های‌شان روبه‌رو هستند.
به گفته‌ی این نهاد، حملات آنلاین بر امنیت، سلامت و توانایی زنان برای مشارکت آزادانه در بحث‌های عمومی تأثیر می‌گذارند.
نیارادزای گومبونزواندا، معاون اجرایی نهاد زنان سازمان ملل گفته است که زنان در محیط‌های درگیر منازعه اغلب به‌عنوان قربانیان به تصویر کشیده می‌شوند، با آن‌که آنان در پیش‌گیری از خشونت، میانجی‌گری در اختلافات، حفظ انسجام جوامع و بازسازی جامعه نقش دارند.
او گفته است که وقتی تجربه‌های آنان گزارش نمی‌شود، مردم تنها بخشی از واقعیت جنگ را می‌بینند.
بر اساس تحقیق تازه نهاد زنان سازمان ملل متحد و یونسکو، ۷۵ درصد خبرنگاران زنی که در این بررسی شرکت کرده‌اند، خشونت آنلاین را تجربه کرده‌اند.
نهاد زنان سازمان ملل نوشته که ۴۲ درصد خبرنگاران زن، حملات آنلاین را با آزار یا حمله در دنیای واقعی مرتبط دانسته‌اند؛ رقمی که در سال ۲۰۲۰، ۲۰ درصد بود.
بر اساس داده‌های این نهاد، نزدیک به یک‌چهارم مدافعان حقوق بشر، فعالان و خبرنگاران زن گزارش داده‌اند که آزار و اذیت مبتنی بر هوش مصنوعی را تجربه کرده‌اند.
حمیده امان، بنیان‌گذار رادیو بیگم، با استناد به آمار فدراسیون بین‌المللی خبرنگاران (IFJ) گفته که شمار خبرنگاران زن در افغانستان از حدود ۲۸۰۰ تن در دوران جمهوریت به کمتر از ۷۰۰ تن در دوران طالبان کاهش یافته است.
بنیان‌گذار رادیو بیگم گفته است که حفاظت از خبرنگاران زن به معنای تضمین این است که میلیون‌ها زن به‌طور کامل از زندگی عمومی کنار گذاشته نشوند.
او گفته رادیو بیگم را در مارچ ۲۰۲۱ راه‌اندازی کرد تا زنان افغانستان بتوانند تجربه‌های خود را به اشتراک بگذارند و به اطلاعات مرتبط با زندگی‌شان دسترسی داشته باشند.
به گفته‌ی او، از زمان بازگشت دوباره‌ی طالبان به قدرت در آگست ۲۰۲۱، محدودیت‌های این گروه انجام این کار را به‌طور فزاینده‌ای دشوار ساخته است.
طالبان دو سال پیش، دفتر رادیو بیگم را در شهر کابل مهرولاک، فعالیتش را متوقف و سه تن از همکاران آن را بیش از شش ماه زندانی کردند.
خانم امان پرسیده است: «اگر این خبرنگاران ناپدید شوند، چه کسی درباره زندگی زنان افغانستان سخن خواهد گفت؟ چه کسی صدای آنان را به گوش دیگران خواهد رساند؟»
نهاد زنان سازمان ملل گفته است که حفاظت از خبرنگاران زن تنها به معنای حفاظت از امنیت فردی آنان نیست. این موضوع همچنان به این بستگی دارد که تجربه‌های چه کسانی از منازعات ثبت می‌شود، صدای چه کسانی در شکل‌دهی به درک عمومی نقش دارد و سهم چه کسانی در روند صلح به رسمیت شناخته می‌شود.
