شرل بنارد، نویسنده، رییس نهاد ARCH International و همسر زلمی خلیلزاد، فرستادهی پیشین ایالات متحده در امور صلح افغانستان، در مقالهای نوشته است که اجبار حجاب و همراهی محرم مرد با زنان در افغانستان واقعیت ندارد.
رخشانه: خانم بنارد در مقالهی که روز سهشنبه (۳۰ ثور) در وبسایت نشنل اینترست (National Interest) منتشر شده، ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم در مکاتب را سیاست فاجعهبار و بیپایه از منظر دینی خوانده و گفته که «این [تصمیم] بدون تردید یک فاجعه است.»
او نوشته است که افغانستان را بهخوبی میشناسد؛ چون از سال ۲۰۰۳ میلادی بهطور منظم به این کشور سفر کرده و از زمان تهاجم شوروی، فراز و نشیبهای آن را دنبال کرده است.
خانم بنارد نوشته است: «در جریان قدمزنیام در کوچهپسکوچههای کابل، زنانی را در مراکز خرید دیدم که فروشنده بودند؛ از جمله دختری جوان که عطر فروشی میکرد. پیشخدمتهای زن در رستورانتها دیده میشدند و شگفتآورتر از همه، زنانی بودند که با کراچیهای خود در خیابانها لوازم خانه و میوههای موسمی میفروختند و در میان ترافیک راه میرفتند. در مناطق روستایی نیز زنان همیشه در کشاورزی فعال بودهاند و همچنان به این کار ادامه میدهند.»
او جامعهی افغانستان را جامعهای فقیر و ستمدیدهی قرون وسطایی تعریف کرده و گفته که «برخورد جامعهی افغانستان با زنان، بههیچوجه به وحشیگری ساختارمند کشور هند با آن همه پیشرفت و قدرتمندی با فناوریهای نوین و جاهطلبی جهانی نمیرسد».
خانم بنارد افزوده که هند از نظر او «سزاوار طرد و اعتراض بینالمللی است زیرا این دولت دهههاست در برابر معضل حدود ۸ هزار «قتل مهریه» در سال هیچ اقدام جدی نکرده است.»
او خودش را یک «فمینیست» خوانده و گفته که «آیا واقعا منطقیست که فعالان حقوق زن تنها بر افغانستان تمرکز کنند؟ او گفته در جهان کشورهایی وجود دارند که در نقض حقوق بشر زنان، مرتکب فجایع بسیار بدتری شدهاند، اما همچنان از جایگاه محترم در جامعهی جهانی برخوردارند.»
او با اشاره به اظهارات کریستی نوم، وزیر امنیت داخلی امریکا که گفته بود وضعیت «حفاظت موقت» برای پناهجویان افغانستان در امریکا که تا تاریخ ۲۰ ماه می اعتبار دارد، تمدید نخواهد شد، گفته است که «افغانستان اکنون از نظر امنیتی بهبود یافته و اقتصاد در حال ثبات آن دیگر مانعی برای بازگشت افراد به کشور محسوب نمیشود.»
خانم بنارد در ادامه مقالهاش؛ وندایور، مسوول نهاد AfghanEvac، که این تصمیم حکومت ترامپ را «دیوانگی» خوانده بود گفته است که «من به افغانستان رفتهام، و میخواهم پیام اطمینانبخشی ارایه دهم. من با اطمینان به وزیر امنیت داخلی امریکا میگویم که در افغانستان با استقبال گرم، گفتوگوهای صریح و بینشهایی جالب روبهرو خواهد شد؛ همانگونه که من در سفر ماه گذشتهام به کابل تجربه کردم».
او گفته واقعیت این است که در زمان حضور امریکا و متحدانش در افغانستان، بخشهای وسیعی از این کشور هیچ ساختار آموزشی فراتر از سطحی که امروز طالبان برای دختران ممنوع کردهاند، نداشت. در بسیاری از مناطق اصلا مکتب دخترانه وجود نداشت، و اینطور نبود که اوضاع برای زنان و دختران عالی بوده و فقط با آمدن طالبان ویران شده باشد.
نویسندهی این مطلب گفته که وضعیت امنیتی اکنون بهشکل چشمگیری بهبود یافته است: «در دوران حضور گسترده نیروهای امریکایی، جادهی میان میدان هوایی کابل تا شهر آنچنان ناامن بود و کارکنان سفارت امریکا و بازدیدکنندگانی مانند ماموران ادارهی توسعه بینالمللی امریکا مجبور بودند این مسیر کوتاه را با چرخبال طی کنند.»
او خطاب به خانم نوم، وزیر امنیت داخلی امریکا گفته اگر تصمیم گرفت به کابل سفر کند، یک رستورانت عالی برایش معرفی میکند، جایی که گروهی از دختران جوان خوشبرخورد با منوهایی روی آیپد از او پذیرایی خواهند کرد.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که طالبان بیش از 80 فرمان علیه آزادیهای زنان در افغانستان وضع کردهاند. زنان و دختران از حق آموزش، کار، گشتوگذار آزادانه کاملا منع شده و باید به همراه یک محرم مرد سفر کنند.
شماری زیادی از فعالان حقوق بشر و نهادهای حقوق بشری، آنچه که طالبان علیه زنان در افغانستان انجام میدهند را «آپارتاید جنسیتی» تعریف میکنند.
