یادداشت: این روایتها، قصهی دخترانی است که امسال از صنف ششم بازماندهاند. محرومیت از آموزش، عریانترین شکل خشونت سازمان یافته است که آیندهی یک نسل را میگیرد. رسانهی رخشانه این روایتهای دستاول را به مناسبت ۲۵ نوامبر، روز جهانی رفع خشونت علیه زنان، منتشر میکند.
من صدف هستم و چهارده ساله. امسال صنف ششم را تمام کردم و در کنار هزاران دختر دیگر، از درس، رویا بافتن و داشتن یک آینده روشن، محروم شدم.
یادم است ساعت درسی مورد علاقهام ریاضی بود. از همه بیشتر این مضمون را دوست داشتم، چون برایم جالب بود و کنجکاو میشدم و همیشه دوست داشتم جواب مسئلهها را پیدا کنم.
فقط درس نبود که مرا تشویق میکرد تا هر روز با شوق به مکتب بروم. پیدا کردن دوستان جدید، صحبت کردن درباره آرزوهایمان و شریک کردن رویاهایمان در ساعتهایی که درس نداشتیم، بخش دیگری از خوشیهای آن روزها بود.
نام بهترین دوست و همصنفی من کامله بود. با او والیبال بازی میکردم. آن روزها برایم عادی بود، اما حالا میفهمم که چقدر برایم ارزش داشت.
آرزو داشتم مکتبم را تمام کنم، به دانشگاه بروم، در خارج از کشور تحصیل کنم و روزی کسب و کار خودم را داشته باشم. اما صنف سوم بودم که فهمیدم شاید فقط تا صنف ششم بتوانم درس بخوانم و بعد دیگر اجازه رفتن به مکتب را نداشته باشم.
صنف ششم که تمام شد، خیلی گریه کردم، اما با هیچکسی حرف نزدم. خانوادهام هم ناراحت بودند.
بعد از آن، روزهای مکتب فقط در خاطراتم باقی ماند. دیگر با همصنفیهایم ارتباطی ندارم. دلم برای همه تنگ شده؛ برای هیجان آماده شدن قبل از رفتن به مکتب، برای درس خواندن، برای استرس روزهای امتحان.
حالا کتاب میخوانم و به کورس زبان انگلیسی میروم، اما بزرگترین نگرانیام این است که شاید هیچوقت به رویاهایم نرسم. رویایی که در دفتر خاطراتم نوشته بودم: «وقتی کلان شوم، مکتب خوده تمام میکنم، پوهنتون میروم، در خارج از کشور تحصیل میکنم و یک زن موفق میشوم.»
این روزها بیشتر وقتم در خانه میگذرد. هنوز هم مثل گذشته صبح زود بیدار میشوم، اما نه برای رفتن به مکتب، بلکه برای آوردن آب از موترشویی نزدیک خانه. در محلهای که زندگی میکنم، مردم آب آشامیدنی کافی ندارند و گاهی مجبوریم برای پر کردن یک بشکه آب، ساعتها در صف منتظر بمانیم.
هر بار که در صف آب میایستم، یاد صبحهای مکتب میافتم. صبحهایی که همه منظم در صف میایستادیم، شعر میخواندیم، سرود اجرا میکردیم و برای برنامههای تفریحی آماده میشدیم. آن صفها برایم آغاز یک روز تازه بود، اما این صفها یادآور چیزی است که از دست دادهام.
صبحها دیگر با شوق اتو کردن یونیفورم مکتب و آماده شدن برای درس آغاز نمیشود. حالا باید برای آوردن نان از نانوایی و جارو کردن خانه بیدار شوم.
چند شب پیش خواب دیدم دوباره در مکتب هستم. امتحان داشتم و با همصنفیهایم درس میخواندم. وقتی بیدار شدم، فهمیدم چیزی که بیشتر از همه دلم برایش تنگ شده، همان روزهای مکتب است.
هنوز امیدوارم. اگر مکتبها دوباره باز شود، میخواهم دوباره به مکتب برگردم، درس بخوانم و برای رسیدن به آرزوهایم تلاش کنم. تنها چیزی که میخواهم این است که دیگر هیچ مانعی برای رفتن به مکتب وجود نداشته باشد.

