یادداشت: این روایتها، قصهی دخترانی است که امسال از صنف ششم بازماندهاند. محرومیت از آموزش، عریانترین شکل خشونت سازمان یافته است که آیندهی یک نسل را میگیرد. رسانهی رخشانه این روایتهای دستاول را به مناسبت ۲۵ نوامبر، روز جهانی رفع خشونت علیه زنان، منتشر میکند.
کیفپشتی مکتبم را به خاطر رنگ آبی آن بیشتر از همه دوست داشتم و مهمتر این که آن را پدرم در تولدم هدیه گرفته بود. هر روز ۲۰ دقیقه قبل از شروع صنف، خودم را به داخل صنف میرساندم. اما حالا ساعت ۹ صبح از خواب بیدار میشوم و تمام روز به کارهای خانه از دست میرود.
من زینب هستم و نزدیک یک سال میشود از مکتبرفتن به دلیل جنسیتم محروم شدهام. با اینکه تازه ۱۴ ساله شدهام، ولی مادرم میگوید، دیگر بزرگ شدهام و نباید گریه کنم. اما من هر بار که درس، مکتب، استادها و همصنفیهایم یادم میاید ناخواسته گریه میکنم.
مکتب ما حویلی کلانی داشت و یک ذخیره آب بزرگ نیز در آن بود. گاهی در ساعتهای تفریح با دوستانم کنار آن جمع میشدیم و بازی میکردیم. در ساعتهای تفریح معمولاً این بازی را میکردیم که یک نفر چشمهایش را میبست و بقیه پنهان میشدند و او باید همه را پیدا می کرد. بعضی روزها هم آبپاشانک میکردیم. بسیار خوش میگذشت.
دوستان نزدیکم جمیله، راسخه و نازنین بودند. همه آنها نیز از مکتب محروم شدهاند. مدت زیادی میشود که دیگر آنها را ندیدهام و رفتوآمدی میان ما نیست.
آخرین روزی که به مکتب رفتم را خوب یادم است. روز آخر امتحانها در ماه قوس بود. وقتی امتحان تمام شد و با همدیگر خداحافظی میکردیم، همهمان گریه کردیم. چون آن روز میدانستیم که سال آینده صنف هفتم میشویم و اجازه نخواهیم داشت به مکتب بیایم.
سختترین روز زندگیام همان روز بود.
خواهرم میگوید این وضعیت تغییر میکند و تا زمانِ تغییر باید از این وضعیت به نفع خودم استفاده کنم. میگوید باید زبان انگلیسیام را تقویت کنم تا بتوانم یک بورسیه بگیرم، خارج بروم، درسهایم را ادامه بدهم، رشته مورد علاقهام را بخوانم و به آرزوهایم برسم. و من هم همینکار را میکنم.
ما در خانواده هشتنفر هستیم و در شهر نو فیضآباد ولایت بدخشان زندگی میکنیم. پدرم کارمند یک دفتر است و مادرم خانم خانه، برادرهایم سهتنشان مکتب میخوانند و برادر بزرگم منتظر نتیجهی کانکورش است. خواهرم اما مثل من در خانه است و از درس محروم شده است. مثل مادرم که از همه چیز محروم شده است و کارش فقط خانهداریاست. خواهرم در رشته ژورنالیزم در همین دانشگاه بدخشان راهیافته بود، اما نتوانست دانشگاه برود و درس بخواند. او حالا گاهی فقط خیاطی میکند.
در مکتب تمام استادانم را دوست داشتم. به مضمون هنر رسامی بیشتر از بقیه مضامین علاقه داشتم. مادرم رسمهایی که میکشم را دوست دارد.
امروز وقتی به روزهای مکتب فکر میکنم، قلبم تند میزند و دستهایم میلرزد و گاهی میگویم کاش پسر بودم تا امروز در صنف درسی میبودم و آرزو هایم را دنبال میکردم.
هیچکدام از وسایل مکتبم را دور نینداختهام. بیک، کتابچهها، لباس مکتب و چادر سفیدم را منظم در الماری لباسهایم نگه داشتهام. چند کتاب مکتب را نیز هنوز دارم. بعضی روزها آنها را باز میکنم و صفحههایشان را ورق میزنم.
همین امروز صبح وقتی برادرم که صنف هفتم مکتب است، طرف مکتب میرفت متوجه شد که با حسرت تلخی نگاهش میکنم، گفت بیا یک لباس بچهگانه بپوش برویم مکتب. او خندید و بیاعتنا به من و بدون اینکه پاسخی از من بشنود دروازه را بست و رفت که دیر نشود. من همان لحظه رفتم داخل دستشویی و دور از چشم مادر و خواهرم گریستم.
آرزو داشتم داکتر شوم، ولی حالا که نمیتوانم مکتب بخوانم چگونه داکتر شوم؟

