کارخانه شیرینی‌پزی «بانو»؛ دختری که زمینه کار را برای زنان فراهم کرده است

شیرینی‌های که از کابل به ولایت دایکندی انتقال داده می‌شد کیفیت‌اش را از دست می‌داد. در اثر دوری راه و مسیر ناهموار کابل _ دایکندی، در روزهای عید و دیگر روزهای مناسبتی، ثریا امیری، از کیک و کلچه‌های خرد و ریز و غیر بهداشتی، عصبانی می‌شد و نمی‌خواست که آن شیرینی‌ها را بخورد که به باور او کیفیت‌اش را از دست داده و غیر صحی می‌شد.

او مدام به این فکر بود که چه کار کند تا روی دسترخوان‌شان شیرینی تازه و خوش طعم را ببیند. او می‌خواست کیک‌های خامه‌ای برای تولد و جشن عروسی برای همشهریان‌اش تولید کند.

  ثریا به جستجو شروع کرد. او دنبال فرصت بود که حداقل مقدار پولی بدست داشته باشد تا یک کارخانه شیرینی‌پزی را در شهر خودش، ایجاد کند.

او در جستجوی فرصت بود، با یک اعلان همکاری که از سوی دفتر حمایت از زنان سازمان ملل در افغانستان (UN women) منتشر شده بود، برخورد. ثریا این فرصت را غنیمت شمرده و برای آن درخواست داد. بعد از مدتی درخواست ثریا از سوی این نهاد قبول شد و برای او ۵ هزار دالر امریکایی داده شد تا به عنوان یک بانوی تجارت پیشه کارش را آغاز کند.

ثریا که این چانس طلایی را بدست آورده بود، از خوشحالی در پست نمی‌گنجید. او حدود پنج ماه قبل کارخانه شیرینی‌پزی‌(بانو)  را با سرمایه‌گذاری حدود ۵ صد هزار افغانی در شهر نیلی مرکز ولایت دایکندی آغاز کرد.

ثریا از این فرصت استفاده کرده و برای زنان نیز زمینه اشتغال‌زایی را فراهم کرده است.در شیرینی‌پزی خانم امیری، پنج زن به‌گونه رسمی و با دست مزد کار می‌کنند.

شیرینی‌پزی خانم امیری اکنون مکان خوبی برای خرید و فروش شیرینی‌های تازه و خوشمزه برای شهروندان نیلی ولایت دایکندی، شده است. خانم امیری می‌گوید روزانه حدود ۱۰۰-۱۲۰  کیلوگرم شرینی‌باب از انواع مختلف کیک و کلچه در آن تولید و در دسترس عموم قرار می‌گیرد.

در این کارخانه حدود ۱۲ نوع شیرینی تولید می‌شود که در آن از  بادام، چهار مغز و دیگر میوه‌خشک محصولات دایکندی نیز استفاده می‌شود. میوه‌های خشک و مزه‌دار دایکندی باعث شده است تا این شیرینی‌ها سفارش دهندگان بیشتری پیدا کند.

خانم امیری می‌گوید که شهروندان نیلی بجای این که شیرینی را از مسیر بسیار دور سفارش می‌دهند، به کارخانه او مراجعه کرده هم شیرینی تازه و خوش طعم و هم بهداشتی بخرند.

در این کارخانه ۵ بانو در بخش‌های  بازاریابی، تولیدات و مدیریت مصروف کار می‌باشند  که ماهانه هر کدام ۴۰۰۰ هزار افغانی مزد دریافت می‌کنند.

 این خانم ها بر علاوه تولیدات، یک فروشگاه برای فروشات‌شان نیز دارند، آن‌ها می‌خواهند در آینده نزدیک در ولسوالی‌های دایکندی و ولایات دیگر نیز شعبات فروش داشته باشند. خانم امیری می‌گوید که با ایجاد شعبه‌های دیگر در ولسوالی‌های دایکندی می‌تواند زنان بیشتری را جذب کار کرده و از این طریق گامی برای آزادی و استقلال مالی زنان بردارد.

ثریا امیری از میان هزاران دختر که در فضای مردسالاری  که همواره از سوی جامعه و مهم‌تر از همه از سوی اعضای خانواده‌های شان محکوم به سرکوب شدن هستند، او همواره از حمایت خانواد‌ه‌اش برخوردار بوده است. خانم امیری می‌گوید که یک بخش زیادی از موفقیت‌هایش، به حمایت خانواده او برمی‌گردد.

حمایت خانواده سبب شده است که او در بخش‌های هنری نیز فعالیت کند. ثریا اکنون عضویت گروه موسیقی بانوان ولایت دایکندی را نیز دارد.

ثریا می‌گوید:« خوشحال هستم که خانواده همیشه مرا حمایت می‌کند.»