شماری از احزاب، نهادها و فعالان جامعه هزاره، از «تداوم ستم، تبعیض، کوچ اجباری، تصرف املاک و نقض حقوق اساسی» هزاره‌ها توسط طالبان ابراز نگرانی کرده و گفته است که هزاره‌ها تحمل ستم بیشتر را ندارند.
رخشانه: آنها امروز (چهارشنبه، ۶ عقرب) پس از برگزاری نشست آنلاین احزاب سیاسی، نهادهای مدنی و اجتماعی و فعالان جامعه هزاره به میزبانی «شبکه دیاسپورای هزاره» قطع‌نامه‌ای صادر کرده‌اند.
امضاکنندگان این قطعنامه، «آزار و اذیت جمعی مبتنی بر قومیت، مذهب، زبان، و کوچ اجباری، غصب زمین و املاک و نقض حقوق اساسی هزاره‌ها و شیعیان در افغانستان» را محکوم کرده‌اند.
آنها گفته‌اند: «آزار و اذیت جمعی مبتنی بر قومیت و مذهب، کوچ اجباری، غصب و تصرف زمین‌ها و املاک، قتل‌های هدفمند و محروم‌سازی از حقوق اساسی» تداوم الگوهای سیاست‌های نسل‌کشانه و پاکسازی قومی علیه هزاره‌ها می‌باشد.
فعالان جامعه هزاره تاکید کرده‌اند که طرح این نگرانی‌ها به معنای نادیده‌گرفتن وضعیت عمومی کشور، نقض گسترده حقوق بشر و سایر اقدامات سرکوبگرانه طالبان علیه مردم افغانستان نیست.
آنها تاکید کرده‌اند که حضور طالبان در قدرت را به عنوان حاکمیت مشروع افغانستان به رسمیت نمی‌شناسند و تصرف قدرت توسط این گروه از طریق زور و خشونت و اقدامات تروریسی، مشروعیت ملی و مردمی ایجاد نمی‌کند.
امضاکنندگان این قطعنامه به صراحت اعلام کرده‌اند که جامعه هزاره دیگر نمی‌تواند تداوم این سطح از ستم، تبعیض، کوچ اجباری، تصرف املاک و نقض حقوق اساسی را بپذیرد.
آنها نوشته‌اند: «وضعیت کنونی از دیدگاه ما به مرحله‌ای بحرانی و غیر قابل تحمل رسیده است که می‌توان آن را رسیدن کارد به استخوان توصیف کرد.»
فعالان جامعه هزاره گفته‌اند که دفاع از «جان، کرامت انسانی، امنیت فردی، آزادی، عزت، خانه، زمین، مالکیت و سایر حقوق اساسی» را حق مشروع و غیرقابل سلب خود می‌داند.
آنها از جامعه هزاره و شیعه در کشور خواسته‌اند که در برابر هرگونه ظلم، تبعیض، کوچ اجباری، غصب زمین و مالکیت و نقض حقوق اساسی خود حساس، هوشیار و متحد باشند و اجازه ندهند نقض حقوق‌شان به امری عادی و پذیرفته‌شده تبدیل شود.
فعالان جامعه هزاره از احزاب سیاسی، نهادهای مدنی و اجتماعی و نسل جوان هزاره خواسته‌اند که با تقویت همبستگی و هماهنگی، موارد نقض حقوق را مستندسازی کنند.
آنها تاکید کرده‌اند که «تداوم سیاست‌های تبعیض‌آمیز و نقض حقوق هزاره‌ها و شیعیان، می‌تواند اعتماد میان اقوام، روابط اجتماعی و زمینه‌های همزیستی در افغانستان را آسیب‌پذیر ساخته و اختلافات و تنش‌های اجتماعی را پیچیده‌تر کند.»
فعالان جامعه هزاره از سازمان ملل متحد و جامعه بین‌المللی خواسته‌اند که گزارش‌های مربوط به آزار و اذیت قومی و مذهبی، قتل‌های هدفمند، کوچ اجباری و غصب زمین‌ها و املاک هزاره‌ها را به‌صورت مستقل و مستند بررسی کرده و برای توقف این اقدامات، حفاظت از غیرنظامیان و پاسخ‌گویی عاملان آن تصمیمات عملی اتخاذ نمایند.
آنها خواستار جلوگیری از «عادی‌سازی سیاسی طالبان بدون توجه به وضعیت حقوق بشر» توسط جامعه جهانی شده و بر تقویت «سازوکارهای مؤثر برای مستندسازی نقض حقوق، حمایت از قربانیان و اعاده حقوق مالکیت» تاکید کرده‌اند.
