نامه به دخترم؛ این‌جا سرزمین خالی از عاطفه است

اشاره: نامه به دخترم، فرصتی است برای مکتوب کردن وضعیتی‌ که طالبان بر سر زنان و دختران آورده‌اند.

رسانه‌ی رخشانه از همه‌ی مخاطبان خود طی فراخوانی خواسته است که از طریق نامه‌نگاری، راوی روزهای سخت زنان و دختران افغانستان باشند. از آن‌چه در خانه و خیابان می‌بینید، بنویسید.

 آن‌چه در ادامه‌ی این مطلب می‌خوانید، روایتی است از آن‌چه زنان و دختران این‌روزها در دومین دور حاکمیت گروه طالبان تجربه می‌کنند.

ناز پدر سلام!

هزاران درود  و سلام به دخترکم که هنوز بوی وجودت را  استشمام نکرده‌ام؛ اما قبل از به دنیا آمدنت،  نامه‌ای برایت با دل پر مهر، زبان الکن و قلب شکسته می‌‌نویسم.

نامه‌ای برای  تو که هنوز وجودت را احساس نمی کنم؛ اما هر شب با رویای کنار تو بودن  به خواب می‌روم.

گلم!

این‌جا سرزمینی به شدت بی‌مهر و خالی از عاطفه است، سرزمینی که دستان خیلی از پدرها را بی‌‌دختر و آغوش خیلی از مادرها را خالی از دل‌بند کرد.

فرزندم!

در جایی‌که انسانیت و عطوفت اصل نباشد، زیستن پوچ  و بی‌مفهوم است. به همین خاطر عجله‌ای  برای در آغوش‌گرفتن‌ات ندارم. این‌جا سرزمینی هست که برای تو و هم‌‌نسلان  تو ارزشی قایل نیستند.

 زیستن در این غم‌کده، زندگی در منجلاب دنیا است که همگان نظاره‌گر ما هستند و فقط می‌بینند؛ اما  اندک نظری هم به حال و روز ما نمی‌اندازند.

در این غم‌بار سرزمین، انسانیت به‌کلی نفس نمی‌کشد؛ اما ما  دل‌خوش به عدالت الهی هستیم که روزی روزگاری همه‌چیز تغییر کند.

عبدالروف مرتضوی