در ادامهی واکنشها به مقالهای شرل بنارد نسبت به اوضاع زنان در کشور برخی زنان معترض این اظهارات را نتیجهی سیاستهای شکستخوردهای دانسته که پیشتر نیز توسط زلمی خلیلزاد و سایر عوامل مداخلهگر دنبال شده است.
رخشانه: اعضای جنبشهای اعتراضی «مبارزه برای آزادی مردم افغانستان» و «جنبش اعتراضی زنان پنجره امید» امروز (شنبه، ۳ جوزا) با نشر اعلامیههای جداگانه، اظهارات شرل بنارد را محکوم کرده و آن را لابیگری سیاسی و مشروعیتبخشی به گروه طالبان دانستهاند.
در اعلامیهی جنبش اعتراضی مبارزه برای آزادی مردم افغانستان آمده است: «این سخنان نهتنها برخلاف خواست و ارادهی میلیونها شهروند بوده، بلکه توهین آشکار به حافظهی جمعی مردمی است که طی بیش از دو دهه از بهای سنگین خشونت، ترور، سرکوب زنان و نقض گسترده حقوق بشر رنج بردهاند.»
زنان معترض اظهارات خانم بنارد را «حسابشده و در خدمت تطهیر چهره طالبان و عادیسازی حضور این گروه در قدرت» دانستهاند.
آنها از شهروندان کشور، فعالان مدنی، نهادهای حقوق بشری، سازمانهای بینالمللی و جامعهی جهانی خواستهاند که این «اظهارات غیرمسوولانه و خطرناک را بهطور جدی محکوم کنند.»
اعضای جنبش اعتراضی شبکه مبارزه برای آزادی مردم افغانستان همچنین نوشتهاند که از هرگونه تلاش برای عادیسازی طالبان بهعنوان یک بازیگر مشروع خودداری شود.
آنها خانم بنارد را متهم به لابیگری و سفیدنمایی گروه طالبان کرده و از دادگاه کیفری بینالمللی خواستهاند که او را مورد بازجویی قرار دهد.
در همین حال «جنبش اعتراضی زنان پنجره امید» نیز در اعلامیهای، اظهارات خانم بنارد را خطرناک خوانده و گفته او با استفاده از جایگاه خود در نهادهای فکری و رسانهای غرب، بارها کوشیده است گروه طالبان را بهعنوان قدرتی مشروع و «قابل تعامل» معرفی کند.
اعضای این جنبش اعتراضی با اشاره به محدویتهای شدید طالبان علیه زنان در کشور گفتهاند که طالبان بیش از صد فرمان تبعیضآمیز و زنستیزانه علیه زنان صادر کرده و هیچ زنی از این خشونت سیستماتیک این گروه در امان نیست.
آنها با استناد به ماده ۲۵ اساسنامهی دادگاه کیفری بینالمللی، اظهارات شریل بنارد را شامل «همکاری آگاهانه در خدمت استمرار جنایت علیه بشریت» دانسته و خواهان پاسخگویی اخلاقی و حقوقی او در برابر قربانیان شدهاند.
شرل بنارد، در مقالهای نوشته است که ملزم کردن زنان و دختران افغانستان به پوشیدن حجاب از سوی طالبان و همراهی آنها با یک محرم واقعیت ندارد.
او در مقالهی خود، آپارتاید جنسیتی در افغانستان تحت حاکمیت طالبان را رد کرده و گفته که «اغلب زنان تنها با روسری و بدون پوشاندن صورت خود رفتوآمد کرده و زنانی را در کابل دیده که کراچیوانی میکردهاند.»
اظهارات خانم بنارد در مورد وضعیت زنان در افغانستان زیر سلطهی طالبان، واکنشهای سازمانها و نهادهای حقوق بشری، فعالان زن و جنبشهای اعتراضی را در پی داشته است.
