برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد (UN-Habitat) در افغانستان گفته است که شهرنشینی سریع، نابرابریهای جنسیتی را در شهرهای کشور تشدید کرده است.
رخشانه: این نهاد امروز (چهارشنبه، ۵ حمل) در گزارشی نوشته است که محیطهای شهری نهتنها به کاهش نابرابریهای جنسیتی کمک نکرده، بلکه آنها را عمیقتر ساخته است.
بر بنیاد گزارش سازمان ملل، شهرنشینی سریع در افغانستان که در پی جابهجاییهای داخلی، بازگشتهای اجباری و تشدید بحران اقتصادی بهوجود آمده، باعث افزایش چشمگیر نابرابریهای جنسیتی در سکونتگاههای غیررسمی شده است.
در گزارش آمده است که زنان و دختران، بهویژه در مناطق غیررسمی شهری، با مشکلاتی چون ناامنی در مالکیت زمین و مسکن، محدودیت در دسترسی به خدمات اساسی مانند آب، حفظالصحه، خدمات صحی و کاهش فرصتهای معیشتی روبهرو هستند.
سازمان ملل افزوده است که این وضعیت در کنار محدودیتهای اعمالشده از سوی طالبان بر زنان، پیچیدهتر شده و میزان آسیبپذیری آنان را افزایش داده است.
برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد تأکید کرده که با افزایش مهاجرت به شهرها، شمار خانوادههای زنسرپرست، بیوهها و زنانی که از حمایت مردان برخوردار نیستند، در سکونتگاههای غیررسمی رو به افزایش است. این خانوادهها غالباً با فقر چندلایه، ناامنی مسکن و وابستگی شدید به کمکهای بشردوستانه مواجه اند.
این نهاد با اشاره به محدودیتهای طالبان بر کار و اشتغال زنان در بیرون از خانه، گفته است که این محدودیتها دسترسی زنان به فرصتهای اقتصادی را بهشدت کاهش داده و فقر شهری را به یک پدیده جنسیتی مبدل ساخته است.
سازمان ملل همچنین نوشته است که دسترسی محدود به خدمات صحی، بهویژه در بخش صحت مادران و باروری و نیز ناامنی غذایی، بهگونه نامتناسب زنان را تحت تأثیر قرار داده و دختران نوجوان با خطراتی چون محرومیت از آموزش، ازدواج زودهنگام و تهدیدهای امنیتی مواجه اند.
در ادامهی گزارش ملل متحد آمده است که پس از حاکمیت طالبان، زنان بهطور سیستماتیک از روندهای تصمیمگیری شهری کنار گذاشته شدهاند و حضور آنان در ساختارهای محلی نمادین است.
برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد هشدار داده است که بدون اتخاذ رویکردهای جامع و پاسخگو به جنسیت، از جمله ایجاد فرصتهای معیشتی و تضمین مشارکت واقعی زنان، روند شهرنشینی میتواند به یکی از عوامل اصلی افزایش نابرابری و آسیبپذیری در افغانستان تبدیل شود.
