اعضای «جنبش زنان افغانستان در تبعید و نهاد نیو» گفتهاند که نظام طالبان در افغانستان بر تبعیض، حذف و خشونت سیستماتیک علیه زنان و اقلیتهای قومی و مذهبی استوار است.
رخشانه: اعضای این دو جنبش اعتراضی در بیانیهای در پیوند به «آپارتاید جنسیتی، قومی و مذهبی و انحصارطلبی در افغانستان» نوشتهاند که افغانستان خانهی مشترک همه اقوام است.
زنان معترض در ادامه نوشتهاند که آنچه امروز بر افغانستان حاکم است، نظامی استوار بر تبعیض، حذف و خشونت سیستماتیک علیه زنان و اقلیتهای قومی و مذهبی است.
آنها با اشاره به محدودیتهای گستردهی طالبان علیه زنان و دختران در کشور، گفتهاند که این سیاستها نه ریشه در قانون دارد و نه توجیهی انسانی دارد.
زنان معترض محدودیتهای طالبان بر زنان و دختران در افغانستان را «ابزارهای عریان سرکوب و نابودی کرامت انسانی» توصیف کرده و گفتهاند که طالبان جایگاه زن را به «خانه یا قبرستان» تقلیل داده است.
اعضای این دو جنبش اعتراضی در ادامه افزودهاند: «ادعای مالکیت انحصاری افغانستان توسط طالبان جنایتی آشکار علیه انسانیت و خیانت به تاریخ این سرزمین است.»
آنها «آپارتاید جنسیتی، قومی و مذهبی» در افغانستان زیر سلطهی طالبان را محکوم کرده و خواستار «پاسخگویی بیدرنگ عاملان این جنایات» شدهاند.
زنان معترض تاکید کردهاند که محدودیتها بر «حق برابر زندگی، آموزش، کار و آزادی برای همه شهروندان افغانستان فارغ از جنسیت، قوم و مذهب» لغو شود.
طالبان طی حدود پنج سال گذشته با صدور دهها فرمان علیه زنان و دختران در کشور، آنها را از دسترسی به حقوق ابتدایی و اساسیشان محروم کردهاند.
زنان معترض و نهادهای حقوق بشری این محدودیتها را نمونهی آشکار آپارتاید جنسیتی در افغانستان دانسته و خواستار بهرسمیت شناسی آن از سوی جامعه جهانی شدهاند.
طالبان طی این مدت نهتنها به درخواست جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری و مدافعان حقوق زنان پاسخی نداده، بلکه محدودیتها علیه زنان و دختران را تشدید کردهاند.
