نظامیان حکومت پیشین به کانگرس امریکا: ما را تنها نگذارید

نیروهای امنیتی و دفاعی حکومت پیشین افغانستان در نامه‌ای سرگشاده به کانگرس ایالات متحده، خواستار توجه بر وضعیت شان شده و گفته‌اند که علی‌رغم عفو عمومی طالبان، همه‌روزه در معرض بازداشت، شکنجه و قتل‌های انتقام‌جویانه قرار دارند.

رخشانه: این نامه‌ی سرگشاده از سوی بیش از پنج‌هزار نیروی امنیتی و دفاعی حکومت پیشین، امروز(شنبه، ۲۷ عقرب) با همکاری جنبش اعتراضی شنبه‌های ارغوانی به آدرس کانگرس ایالات متحده فرستاده شده است.

در این نامه وضعیت نظامیان حکومت پیشین نگران‌کننده عنوان شده و از کانگرس امریکا خواسته شده تا نظامیان حکومت پیشین که در زندان‌های طالبان به‌سر می‌برند، فورا آزاد شده و از طریق اعمال فشار بر طالبان، به کشتار، بازداشت و شکنجه‌ی آن‌ها پایان داده شود.

نظامیان حکومت پیشین گفته‌اند که افغانستان با برگشت مجدد طالبان به قدرت، بار دیگر به«لانه‌ی امن تروریزم بین‌المللی» تبدیل شده و هر لحظه امکان رخداد ۱۱ سپتامبر دیگر در هر نقطه‌ای از جهان متصور است که به شدت باعث نگرانی است.

آن‌ها می‌گویند که طالبان در کنار دیگر تعهدات شان، بر خلاف اعلام«عفو عمومی» صدها تن از نیروهای امنیتی و دفاعی حکومت پیشین افغانستان را به دلیل همکاری با نیروهای امریکا و ناتو بازداشت، شکنجه و حتا به قتل رسانده‌اند.

به گفته‌ی آن‌ها، جنایت‌های طالبان باعث شده تا شمار زیادی از نیروهای امنیتی و دفاعی حکومت پیشین به کشور های مختلف از جمله ایران و پاکستان پناه ببرند.

در این نامه آمده است که اخراج نظامیان حکومت پیشین از کشورهای ایران و پاکستان و عدم تضمین امنیت جانی و شغلی در افغانستان، احتمال استخدام آن‌ها توسط گروه‌های تروریستی را بیش‌تر از پیش افزایش داده است.

سهیل* یک نظامی حکومت پیشین، بعد از تسلط گروه طالبان سه ماه را در زندان طالبان سپری کرده و در صحبت با خبرنگار رسانه‌ی رخشانه می‌گوید که پیپ، سیم برق و شوک برقی از جمله‌ی ابزار شکنجه‌ی برای نظامیان در زندان‌های طالبان است.

او می‌گوید: «افراد طالبان با پیپ و سیم برق قسمت‌هایی از بدن را مورد شکنجه قرار می‌دهند که امکان نشان دادن آن نیست. آن‌ها تکه‌ها را تر کرده و به سر من می‌کردند تا نفس‌ام بند شود و قبل از این‌که از حال بروم، از سر من دور می‌کردند. از شصت پا الی جاهای مخصوص و محرم مردانه را شوک برقی می‌دادند و در عین شکنجه برایم می‌گفتند که قتل شما هزاره‌ها جایز است و با کشتن تان به بهشت می‌رویم.»

سهیل با پرداخت چهل هزار افغانی و یک میل سلاح با ضمانت رها شده و دو سال اخیر را به گونه‌ی مخفیانه زندگی کرده است.

او سه‌ماه قبل از ترس حملات انتقام‌جویانه‌ی گروه طالبان از طریق غیر قانونی افغانستان را ترک کرده و اکنون در ایران به‌سر می‌برد. او در صحبت با رسانه‌ی رخشانه می‌گوید، نظامیان در داخل کشور هر لحظه خطر بازداشت و قتل را در«بیخ گوش» خود احساس می‌کنند.

سهیل که زندگی زیر حاکمیت گروه طالبان را مرگ تدریجی می‌داند، می‌گوید، نظامیانی که به‌دلیل فقر اقتصادی به وظایف خود در اداره‌ی تحت تسلط طالبان برگشته‌اند، از سوی افراد این گروه مورد توهین و تحقیر قرار می‌گیرند.

او می‌گوید: «هفته‌ی گذشته با یک تن از همکاران خود که به دلیل مجبوریت به طالبان پیوسته، صحبت کردم. او می‌گوید که افراد طالبان با چشم بد و بیگانه به ما نگاه می‌کنند و صبح که برای انجام وظیفه از خانه بیرون می‌شود، امیدی برای برگشت به خانه را ندارد.»

معصومه احمدی، یک زن نظامی با ارسال یک نوار ویدیویی به رسانه‌ی رخشانه می‌گوید که در بیش‌تر از دو سال گذشته، هزاران تن به‌شمول فعالان مدنی، مدافعان حقوق بشر، خبرنگاران و سایر گروه‌های اجتماعی که نسبت به نظامیان پیشین با خطر کم‌تری مواجه بودند، به کشورهای امن منتقل شدند؛ اما نظامیان زیر حاکمیت گروه طالبان مرگ تدریجی را تجربه می‌‎کنند.

او می‌گوید: «با آن‌که نظامیان حکومت پیشین افغانستان در ۲۰ سال گذشته در خط مقدم مبارزه علیه طالبان بودند، تا کنون کوچک‌ترین توجه به آن‌ها صورت نگرفته و ما در بدترین وضعیت ممکن به‌سر می‌بریم.»

با این حال، نظامیان حکومت پیشین از کانگرس ایالات متحده و جامعه‌ی جهانی می‌خواهند تا قبل از این‌که مورد خشونت‌ها و قتل‌های انتقام‌جویانه‌ی نیروهای طالبان قرار بگیرند، به سرنوشت شان توجه کنند.

در همین حال، شماری از زنان و دختران اعضای جنبش شنبه‌های ارغوانی در ولایت بلخ در یک حرکت اعتراضی در مکان سربسته از این نامه‌ی سرگشاده استقبال کرده و می‌گویند که شهروندان افغانستان در بیست سال گذشته با همه‌ی کمی و کاستی‌ها، در مسیر دموکراسی و مردم سالاری در حرکت بودند و هزاران زن در نهاد‌های ملکی و نظامی وظیفه اجرا می‌کردند.

آن‌ها می‌گویند، با آن‌که نظامیان حکومت پیشین افغانستان در معرض تهدیدات جدی امنیتی قرار دارند، هیچ توجهی از سوی سازمان‌های حقوق‌ بشری و جامعه‌ی جهانی بر وضعیت آن‌ها صورت نگرفته و در وضعیت«اسفبار» قرار دارند.

این زنان معترض می‌گویند که طالبان نیروهای امنیتی و دفاعی حکومت پیشین را که بخشی از آنان را زنان تشکیل می‌دهند، همه‌روزه در نقاط مختلف کشور بازداشت، شکنجه و به قتل می‌رسانند.

معترضان همچنان می‌گویند که پس از تسلط دوباره‌ی طالبان بر کشور، زنان و دختران از تمامی حقوق و آزادی‌های اساسی‌شان محروم هستند و با گذشت هر روز آرزوها و امید‌های شان را از دست می‌دهند.

اعضای این جنبش در ادامه از جامعه‌ی جهانی، کانگرس ایالات متحده‌ی امریکا و مردم افغانستان می‌خواهند تا برای پایان دادن به«مرگ تدریجی» زنان و نظامیان حکومت پیشین از نظام دموکراتیک و غیر متمرکز در کشور حمایت کنند.