نقاش دردها؛ «دردهای خود و دختران زندانی در افغانستان را نقاشی می‌کنم»

هما امیری

خواستم چند سطر درد دل بنویسم. این‌که کی هستم، چه بودم و چه خواهم شد؟

بدون مقدمه باید بگویم که دختری هستم از سرزمینی به نام افغانستان که این خود بزرگ‌ترین گناه من است. دختری بلندپرواز و رویا‌پرداز که می‌خواست در آینده فرد مثبتی برای مردم و کشورش باشد. چه می‌توانست مرا به این آرزوهایم برساند؟ بازهم پاسخ ساده است؛ فراگیری علم و دانش. پس سخت تلاش می‌کردم و درس می‌خواندم.  

اما هیچ چیزی به خواست ما پیش نرفت. گروه افراطی به نام طالب بر سرنوشت ما حاکم شدند که اولین کارشان بستن دروازه‌ی علم و دانش به روی دختران بود.

دو سال است که ما را از تمامی حقوق اساسی و شهروندی ما محروم کردند، هرچه فریاد می‌زنیم، کسی نیست که صدای ما را بشنود. این درد بزرگ را کجا ببرم و به چه کسی بگویم تا خواست مرا درک کند و اجازه دهد که به مکتب بروم و تحصیلم را ادامه بدهم. این تنها درد دل من نیست؛ حرف دل و پرسش میلیون‌ها دختر افغانستانی مثل من است. دخترانی که در حال گم شدن در میان تاریکی هستند، شاید برای همیشه.

این روزها در میان حجم درد و اندوه در حال دست و پا زدن هستم. دردهایم را بر روی کاغذ نقاشی می‌کنم. تصاویری که نمایان‌گر روزهای تاریک دختران این سرزمین در زندانی به‌نام افغانستان است؛ اما غیر ممکن است که بتوان این همه درد و ناامیدی را حتا نقاشی کرد. گاهی اوقات از همه چیز دست می‌کشم، حتا از نقاشی کردن. برای لحظه‌ای، ساعتی، هفته‌ای و گاهآ ماهی. خود را در تاریکی مطلق می‌بینم. نه راهی در پیش داریم و نه راه برگشت.

اما باز آن آرزوهای شیرین دست از سرم بر نمی‌دارند و مرا به سمت خود می‌خوانند. حسی برایم می‌گوید که نباید ناامید شوم. باز می‌روم به سراغ کاغذ و پنسل‌ام و شروع می‌کنم به کشیدن دردهای خود و هزاران دختر دیگر.

 در جریان طراحی‌ام گاهی می‌خندم و گاهی گریه می‌کنم. می‌خندم چون گاهی موانع میان من و درسم، موانع میان من و همصنفی‌هایم و یا هم موانع میان من و آرزوهایم را فراموش می‌کنم. زمانی به خود می‌آیم و می‌بینم که این‌همه بن‌بست راه رسیدن به آرزوهایم را از ما گرفته، آن وقت دیگر کنترل اشک‌هایم در دست من نیست.

یعنی چی؟ این سخن چه معنی می‌دهد که می‌گویند  تو دختر هستی و نباید درس بخوانی و به آرزوهایت برسی. یعنی مفهوم دختر بودن این است که در تمام زندگی به گوشه‌ای بنشینیم و حسرت بخوریم. نه! اصلا این‌گونه نیست. ما هم انسان هستیم و باید از تمامی حقوق انسانی و اساسی خود برخوردار شویم. به نظر من حتا دختران به سان فرشته‌های خیر و رحمت اند، بال این فرشتگان را نشکنید، بگذارید پرواز کنند.